تیتر اشکال تایپی ندارد.
این غربی های کافر یک فیلم می سازند و در لابلای فریم به فریم آن چندین نماد ماسونی و شیطان پرستی جای گذاری می کنند، سعی و کوشش فراوان در ایجاد فساد در جامعه هدف دارند و در ذهن مخاطب اسلام ستیزی القا می کنند و با پیام های ظریف و پی چیده می خواهند ایران را دشمن معرفی کنند.
از سوی دیگر هنر ایرانی در بعضی اوقات نه تنها با آرمانها ی ملی و دین رسمی کشور همراه نیست که در پاره ای اوقات شمشیر را از رو بسته و طمع به قلع وقمع دین دارد.
بسیارند فیلم هایی که ساخته شدند و در جشنواره های سالهای اخیر چه در داخل کشور وچه در خارج از کشور به طور مستقیم یا غیر مستقیم چهره جمهوری اسلامی را تیره و تار نشان دادند.
"سیاه نمایی جامعه ایرانی و ایجاد تناقض در ذهن مخاطب ومتحجر و عقب مانده نشان دادن ایرانی از فاکتور های حتمی برای کسب جوایز بین المللی در فیلم های مخاطب خاص ایرانی است."
سیاه نمایی واغراق در مشکلات از یک سو ،اقدامات غیر اخلاقی پیدا و پنهان در سینمای ایران ،مراوده ها واختلاط غیر شرعی از سوی دیگر کم بود،بی حیایی آن خود فروخته مزیدی بر مبارزه هنر شیطانی رسوخ کرده در ایران با اسلام شد.
در این قیل و قال، آن چندتن که به سلحشور نامه اعتراضی نوشتند؛ در برابر این حرکات شرم آور چگونه می خواهند سر بلند کنند؟
شرم آور تر از آن اینجاست که اگر هنر مذهبی و ولایی که اقدام به روشنگری و بصیرت بخشی می نماید بخواهد در برابر هنر نمایی شیطان پسند قد علم کنند،هر کار شکنی که وجود دارد را به خود می بیند و با انواع بی مهری ها مواجه می شود.
با همه کاستی ها و بیراهه ای که در که در عالم هنرمان می بینیم اگر دستی بر ضرب المثل ها ببریم و بگوییم :"هنر نزد ایرانیان بس است!" گزاف نگفته ایم.
دیگر این شیرین کاریها و همسویی با شیطان به اسم هنر و ترویج فساد و فحشا و بزرگ کردن افراد فاسد با سرمایه مردم کافی است.
این هنری که یکه تازی می کند تا چه میزان در جامعه کار آمد بوده ؟
چه میزان وحدت ملی را مستحکم تر نموده و باعث غرور آفرینی ملی شده است؟
کدام پیام را با شیوه ای کارآمد بر ذهن مخاطب داخلی و خارجی نشانده و چه زمانی پشتوانه محکمی برای نشر ارزشهای دینی مان شده؟
هنر امروز ما، هنر وابسته به غرب است که فیلم هایش برای خوشایند صاحبان جشنوارهای غربی ساخته می شد، آن فیلم هایی که برای بردن آبروی ایران اسلامی ساخته می شد و روند تخریب گرایی نظام مقدس جمهوری اسلامی در این فیلم ها تا حدی است که اگر فردی بخواهد از فیلم های ایرانی، وضعیت ایران را بشناسند، جامعه ایران را جامعه ای عقب مانده که فقدان شدید امنیت اجتماعی، اخلاقی، فقر و مصادیقی این
چنینی رنج می برد؛ خواهد شناخت.
هنر در جامعه ما تنها به وسیله ای برای امرار معاش ومطرح شدن تبدیل شده و کار آمدی لازم را ندارد.
متاسفانه برخی دست اندرکاران فرهنگ وهنر؛ دلسوزان واقعی جامعه نیستند. این روند، نمی تواند روند مناسبی برای فرهنگ وهنر کشور باشد، و تاثیر منفی آن در دراز مدت قابل انکار نیست.
دولت چندی است برخورد با اراذل و اوباش را آغاز کرده است آیا هنوز وقت مبارزه با فاسدان عرصه فرهنگ و هنر این جامعه نرسیده ؟!
ابتدای صفحه
دریافت فید خبری آخرین اخبار